Azbest
Azbest słynie ze swoich właściwości izolacyjnych. Nie przewodzi prądu, dźwięku, a przede wszystkim - ciepła. Ze względu na tę ostatnią właściwość, do niedawna powszechnie używało się go do ocieplania ścian budynków. Ma zastosowanie w okładzinach hamulcowych, skafandrach dla kosmonautów i ubraniach strażaków, w urządzeniach elektrycznych i wielu ogniotrwałych instalacjach w przemyśle.
Azbest to ogólna nazwa minerałów, które charakteryzują się specyficzną, włóknistą strukturą. Wśród krzemianów, z których produkuje się azbest najważniejsze są amfibole i serpentynity, w tych ostatnich najważniejsza jest odmiana zwana chryzotylem. Włókna tych minerałów są bardzo cienkie, giętkie i odporne na działanie wysokiej temperatury, dają się tkać i spilśniać, dzięki czemu można z nich później produkować całą gamę ogniotrwałych produktów, od elastycznych tkanin po twarde płyty. Najbardziej rozpowszechniony azbest serpentynowy, wydobywany jest głównie w Kanadzie, w państwach byłego Związku Radzieckiego, Stanach Zjednoczonych, RPA, Zimbabwe oraz na Cyprze. Rzadziej stosowany azbest amfibolowy pochodzi przede wszystkim z RPA, Zimbabwe i Mongolii.
Żaroodporne właściwości azbestu znane są już od setek, a nawet tysięcy lat. Starożytni Rzymianie używali azbestu do produkcji „niezniszczalnych" knotów w lampach oliwnych, a Karol Wielki lubił imponować swoim gościom wrzucając do ognia obrus ze stołu. Obrus doskonale znosił tę „próbę ogniową", ponieważ utkany był właśnie z włókien azbestu. W XVIII wieku z azbestu wyrabiano papier, sznurek, wstążki, a nawet niezwykle wytrzymałe i jednocześnie delikatne koronki.
